Μια ιστορία από το Μεγάλο Σάββατο αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο του προβλήματος: οι εκποιήσεις δεν είναι διαδικασίες — είναι κοινωνική αποτυχία!
Το Μεγάλο Σάββατο, τρεις διαφορετικές οικογένειες χτύπησαν την πόρτα ενός σπιτιού για να το επιθεωρήσουν. Για εκείνους μπορεί να ήταν ένα ακίνητο. Για κάποιους άλλους, ένα ακόμη στάδιο μιας διαδικασίας. Για τα παιδιά όμως που βρίσκονταν μέσα, ήταν το σπίτι τους. Ο χώρος της ασφάλειάς τους. Η καθημερινότητά τους. Το σημείο όπου κοιμούνται, διαβάζουν, μεγαλώνουν χωρίς να γνωρίζουν ότι πάνω από τα κεφάλια τους εκκρεμεί ένας πλειστηριασμός.
Αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς συγκλονιστική. Είναι πολιτικά αποκαλυπτική.
Γιατί πίσω από κάθε εκποίηση δεν υπάρχει μόνο ένας φάκελος, ένα δάνειο, μια νομική διαδικασία ή ένας οικονομικός υπολογισμός. Υπάρχει μια οικογένεια που πιέστηκε, ένας άνθρωπος που δεν άντεξε το κόστος ζωής, μια μητέρα ή ένας πατέρας που βρέθηκε να παλεύει μόνος απέναντι σε ένα σύστημα μεγαλύτερο από τον ίδιο. Και όταν αυτό το σύστημα φτάνει στο σημείο να χτυπά την πόρτα ενός σπιτιού όπου υπάρχουν ανήλικα παιδιά που δεν ξέρουν ακόμη ότι χάνουν την κατοικία τους, τότε η κοινωνία οφείλει να σταματήσει και να αναρωτηθεί: πού ακριβώς τελειώνει η οικονομική διαχείριση και πού αρχίζει η κοινωνική αποτυχία;
Οι εκποιήσεις στην Κύπρο παρουσιάζονται συχνά ως τεχνικό ή τραπεζικό ζήτημα. Δεν είναι. Είναι βαθιά πολιτικό ζήτημα. Είναι ζήτημα προτεραιοτήτων, δικαιοσύνης και θεσμικής ηθικής. Είναι η στιγμή όπου φαίνεται αν το κράτος λειτουργεί ως μηχανισμός προστασίας του πολίτη ή ως ψυχρός διαχειριστής της αδυναμίας του.
Δεν μπορεί η πρώτη κατοικία να αντιμετωπίζεται σαν να είναι απλώς ένα ακόμη περιουσιακό στοιχείο στην αγορά. Δεν είναι. Είναι η βάση της οικογενειακής σταθερότητας. Είναι ο πυρήνας της κοινωνικής συνοχής. Είναι ο ελάχιστος χώρος αξιοπρέπειας που οφείλει ένα σοβαρό κράτος να προστατεύει.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της διαφοράς. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι υπάρχουν οικογένειες που δεν μπορούν να ανταποκριθούν. Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε επιτρέψει να διαμορφωθεί ένα πλαίσιο όπου ο πολίτης αισθάνεται μόνος, αδύναμος και εκτεθειμένος, χωρίς ουσιαστικό χρόνο, χωρίς πραγματική στήριξη, χωρίς ένα κράτος που να παρεμβαίνει εγκαίρως πριν η κατάσταση φτάσει στο χείλος της καταστροφής.
Ως ΑΛΜΑ πιστεύουμε σε κάτι πολύ απλό αλλά πολύ ουσιαστικό: δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και λειτουργικό κράτος. Αυτή η αρχή δεν αφορά μόνο τους πρόσφυγες, τη στέγαση ή την κοινωνική πολιτική γενικά. Αφορά και το ζήτημα των εκποιήσεων. Αφορά την ίδια τη σχέση του πολίτη με το κράτος. Αφορά το αν η βοήθεια φτάνει πράγματι στον άνθρωπο ή αν χάνεται μέσα σε αργές διαδικασίες, γραφειοκρατία και άνιση μεταχείριση.
Η προστασία της πρώτης κατοικίας δεν μπορεί να είναι σύνθημα. Πρέπει να είναι πραγματική πολιτική επιλογή. Με ουσιαστικούς μηχανισμούς παρέμβασης πριν από την κατάρρευση. Με καθαρές διαδικασίες. Με χρόνο για ρύθμιση. Με σοβαρό έλεγχο. Με πολιτεία παρούσα. Όχι μόνο μετά την κρίση, αλλά πριν από αυτήν.
Γιατί όταν μια οικογένεια φτάνει στο σημείο να κάνει δημόσια έκκληση για λίγο χρόνο ακόμη, αυτό δεν είναι απλώς προσωπικό δράμα. Είναι καμπανάκι για όλους μας. Δείχνει ότι το σύστημα δεν λειτούργησε όταν έπρεπε. Δείχνει ότι δεν υπήρξε έγκαιρη προστασία. Δείχνει ότι η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να εξαντλείται σε δηλώσεις κατανόησης τη στιγμή που το σπίτι ήδη χάνεται.
Καμία σοβαρή πολιτεία δεν μετριέται μόνο από το πόσο καλά προστατεύει τους ισχυρούς θεσμούς της. Μετριέται και από το πώς στέκεται μπροστά στον πιο ευάλωτο πολίτη τη στιγμή της απόλυτης πίεσης. Από το αν έχει τη βούληση να βάλει όρια εκεί όπου η αγορά και οι διαδικασίες παράγουν κοινωνική ασφυξία. Από το αν θυμάται ότι πίσω από κάθε υπόθεση υπάρχει άνθρωπος.
Οι εκποιήσεις δεν είναι απρόσωποι αριθμοί. Είναι το κοινωνικό αποτύπωμα μιας πολιτείας που για πολύ καιρό ανέχθηκε να μετατρέπεται η ανάγκη για στέγη σε πεδίο ανασφάλειας. Και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί.
Αν θέλουμε πραγματικά μια πιο σοβαρή Κύπρο, τότε πρέπει να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: η πρώτη κατοικία δεν είναι πολυτέλεια. Είναι γραμμή κοινωνικής προστασίας. Και μια πολιτεία που δεν μπορεί να την υπερασπιστεί, έχει αποτύχει στον πιο βασικό της ρόλο.
Αυτό πρέπει να αλλάξει.
Νέα γενιά. Καθαρή πολιτική. Αποτέλεσμα.
— Χριστίνα Ιωάννου
Υποψήφια Βουλευτής Λευκωσίας Κίνημα ΑΛΜΑ
( No 5 )